سای لرنر، تهیه‌کننده فیلم، با یکی از مدیران سینمایی شرط می‌بندد که می‌تواند هر آدم گمنامی را در جشنواره فیلم کن به یک ستاره تبدیل کند. یک راننده تاکسی نیویورکی که برای بازدید از جشنواره آمده، به عنوان سوژه آزمایش برای تعیین برنده شرط انتخاب می‌شود و سای از مهارت‌های تبلیغاتی و فریبکارانه خود استفاده می‌کند تا فرانک راننده تاکسی را به نقل محافل تبدیل کند. سلبریتی‌های زیادی در طول فیلم حضور افتخاری دارند.

کلر پیجمن، کارگردان و مدیر فیلمبرداری، برای جستار سینمایی فوق‌العاده‌اش «زندگی در نور»، به هزاران یادداشت ویدئویی Hi8، عکس‌ها و پولارویدهایی دسترسی داشت که مولر در حین کار بر روی بیش از ۷۰ فیلم بلند دوران حرفه‌ای‌اش ثبت کرده بود؛ آثاری که اغلب با همکاری‌های طولانی‌مدت با ویم وندرس، جیم جارموش و لارس فون تریه ساخته شده‌اند. فیلم این تصاویر را با بخش‌هایی از آثار او در هم می‌آمیزد و یک تداوم سیال و سینمایی ایجاد می‌کند. جیم جارموش نیز در موسیقی متن این فیلم، به این گستره وسیع از زندگی و هنر، صدایی موسیقایی بخشیده است.

جو استرومر به عنوان رهبر گروه «د کلش» از سال ۱۹۷۷ به بعد، زندگی مردم را برای همیشه تغییر داد. چهار سال پس از مرگ او، تأثیرش در سراسر جهان بیش از هر زمان دیگری احساس می‌شود. در مستند «آینده نوشته نشده است» ساخته جولین تمپل، کارگردان بریتانیایی، جو استرومر نه فقط به عنوان یک اسطوره یا موسیقی‌دان، بلکه به عنوان یک پیام‌رسان واقعی در عصر ما معرفی می‌شود. فیلم جولین تمپل با تکیه بر تاریخچه مشترک موسیقی پانک و دوستی نزدیکی که در سال‌های پایانی زندگی جو شکل گرفت، بزرگداشتی است برای جو استرومر؛ پیش، در حین و پس از دوران فعالیتش در گروه د کلش.

مستندی درباره شبکه زد، یکی از اولین ایستگاه‌های کابلی پولی در ایالات متحده و مدیر برنامه‌ریزی آن، جری هاروی. این شبکه مستقر در لس‌آنجلس که در سال ۱۹۷۴ آغاز به کار کرد، با مجموعه فیلم‌های دست‌چین‌شده و متنوع خود به نمونه‌ای بارز از قدرت دست‌نخورده تلویزیون کابلی تبدیل شد.

در سال ۱۹۹۳، سم فولر، جیم جارموش را به سفری در ماتو گروسو برزیل می‌برد؛ در امتداد رودخانه آراگوایا به سمت روستای سانتا ایزابل دو مورو، جایی که ۴۰ سال قبل، زانوک فولر را برای پیدا کردن لوکیشن و نوشتن فیلم‌نامه‌ای درباره یک «تیگررو» (شکارچی پلنگ) فرستاده بود. سم امیدوار است افرادی را پیدا کند که او را به یاد می‌آورند و فیلمی را که در سال ۱۹۵۴ فیلم‌برداری کرده بود با خود می‌برد. او مانند ریپ ون وینکل است و در واقع، تغییرات زیادی در روستا رخ داده است؛ تلویزیون، ساعت و خانه‌های آجری وجود دارند. اما فرهنگ کاراجا نیز همچنان پابرجا است. او روستاییان را جمع می‌کند تا فیلم قدیمی خود را به آن‌ها نشان دهد و مردم دوستان و بستگان خود را شناسایی می‌کنند و از فولر برای اینکه لحظه‌ای آن‌ها را به زندگی بازگردانده است، تشکر می‌کنند.

فیلم «قایق طلایی» که در فرم از سریال‌های پلیسی و اپراهای صابونی آمریکایی الهام گرفته شده، روایتی سورئال و دیوانه‌وار در خیابان‌های نیویورک است. این فیلم داستان مرموز و اغلب خنده‌دار پیرمرد بی‌خانمانی به نام آستین را روایت می‌کند که یک آدم‌کش وسواسی و کمدی است. او با یک منتقد جوان راک و دانشجوی فلسفه به نام اسرائیل ویلیامز همراه می‌شود. در طول ماجراجویی‌هایشان، آستین به دنبال معشوقه خود که ستاره یک سریال مکزیکی است می‌رود و در این مسیر با شخصیت‌های تلویزیونی مختلفی روبرو می‌شود که گفتگوهایشان از توهین‌های گانگستری تا بحث درباره وجود خدا را در بر می‌گیرد.